ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම වයස දීර්ඝ කිරීම සම්බන්ධයෙන් මේ දිනවල නීතිමය සහ දේශපාලන ක්ෂේත්රය තුළ දැඩි කතාබහක් නිර්මාණය වෙමින් පවතී. දැනට පවතින නීතිමය තත්ත්වය අනුව ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම වයස අවුරුදු 65ක් වන අතර, අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම වයස අවුරුදු 63කි.
මෙම වයස් සීමාවන් සංශෝධනය කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන ආ යුතු අතර, ඒ සඳහා පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතර කැමැත්තක් අවශ්ය වේ. ඇතැම් පාර්ශව පවසන්නේ මේ සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්ය බවයි. එහෙත් අපගේ නිරීක්ෂණයට අනුව, මීට පෙර 20 වන ව්යවස්ථා සංශෝධනය මඟින් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරුන් සංඛ්යාව වැඩි කිරීමේදී පාර්ලිමේන්තු බහුතරය පමණක් ප්රමාණවත් වූ බැවින්, විශ්රාම වයස වෙනස් කිරීම සඳහාද ජනමත විචාරණයක් අවශ්ය නොවන අතර පාර්ලිමේන්තු බහුතරය ප්රමාණවත් වේ.
ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල් දෙස බැලීමේදී, විනිසුරුවරුන්ට වැඩි කලක් සේවය කිරීමට අවස්ථාව සැලසීම පොදු ලක්ෂණයකි. අප අසල්වැසි ඉන්දියාවේ විශ්රාම වයස අවුරුදු 65ක් වුවද, කැනඩාව (75), ඕස්ට්රේලියාව (70), නවසීලන්තය (70) සහ මහා බ්රිතාන්යය (70) වැනි පොදුරාජ්ය මණ්ඩලීය රටවල විනිසුරුවරුන්ට වැඩි කාලයක් සේවය කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී ඇත. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ එය ජීවිතාන්තය දක්වාම පවතී.
අධිකරණ ක්ෂේත්රය යනු වයස සහ අත්දැකීම් සමඟ වඩාත් පරිණත වන ක්ෂේත්රයකි. විනිසුරුවරයෙකු වයසින් මුහුකුරා යත්ම ඔවුන්ගේ දැනුම සහ නීතිමය ප්රඥාව වර්ධනය වන අතර, එය රටක යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්රියාවලියට මෙන්ම නීතිමය පූර්වාදර්ශ නිර්මාණය කිරීමට බෙහෙවින් උපකාරී වේ. එසේම ගොඩගැසී ඇති නඩු කඩිනමින් විසඳීමටද පරිණත විනිසුරුවරුන්ගේ සේවය අත්යවශ්ය වේ.
කෙසේ වෙතත්, ඉහළ උසාවිවල විශ්රාම වයස පමණක් දීර්ඝ කිරීම නිසා මහාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ට සහ මහේස්ත්රාත්වරුන්ට තමන්ගේ වෘත්තීය ජීවිතය තුළ ඉහළට යාමට ඇති අවස්ථා අහිමි වන බවට තර්කයක් පවතී. අපගේ අදහස වන්නේ, මෙම ගැටලුව වළක්වා ගැනීම සඳහා ඉහළ උසාවිවල පමණක් නොව, පහළ උසාවි පද්ධතියේ සිටින විනිසුරුවරුන්ගේද විශ්රාම වයස සමාන්තරව දීර්ඝ කිරීමට පියවර ගත යුතු බවයි. එවිට සමස්ත අධිකරණ පද්ධතියේම සාධාරණත්වය ආරක්ෂා වන අතර වෘත්තීයමය ගැටලු මතු නොවේ.
