ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ ජාතික සංවිධායක නාමල් රාජපක්ෂට එරෙහිව පවතින ක්‍රිෂ් (Krrish) සහ එයාර්බස් (Airbus) වැනි නඩු විභාග ඉදිරියට ඇදෙමින් පවතින පසුබිමක, එම කඳවුර තුළ දැවැන්ත නායකත්ව අර්බුදයක් නිර්මාණය වී ඇති බව පැහැදිලිය. පසුගිය කාලයේ මහත් ඝෝෂාකාරී ලෙස රැස්වීම් පවත්වමින් සිටි එම පක්ෂය, නාමල් රාජපක්ෂ කෙටි කලකට රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත වූ සැණින් මුළුමනින්ම නිහඬ වූ අයුරු අපි දුටුවෙමු.

මගේ නිරීක්ෂණයට අනුව, කුරුණෑගල, මහනුවර, කෑගල්ල ඇතුළු දිවයිනේ සෑම දිස්ත්‍රික්කයකින්ම ජාතික තලයේ ප්‍රබල නායකයන් බිහි කළ දේශපාලන පක්ෂයක් අද දැඩි නායකත්ව හිඟයකට මුහුණ දී සිටී. මහින්ද රාජපක්ෂට තවදුරටත් ක්‍රියාකාරී නායකත්වය දිය නොහැකි අතර, බැසිල් රාජපක්ෂට ද්විත්ව පුරවැසි ගැටලුව බලපායි. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දේශපාලනයෙන් ඉවත්ව සිටින බැවින් රාජපක්ෂ පවුලේ එකම දේශපාලන නියෝජිතයා බවට පත්ව ඇත්තේ නාමල් රාජපක්ෂ පමණි.

මෙම නඩු කටයුතු සම්බන්ධයෙන් පෞද්ගලිකව මා දරන මතය නම්, ක්‍රිෂ් හෝ එයාර්බස් වැනි සංකීර්ණ මූල්‍ය ගනුදෙනු අධිකරණයක් හමුවේ ඔප්පු කිරීම සාමාන්‍ය අපරාධයක් ඔප්පු කරන තරම් පහසු නොවන බවයි. එසේ පැවසීමෙන් අදහස් වන්නේ වරදක් සිදු නොවූ බව හෝ ඒවා ඔප්පු කළ නොහැකි බව නොවේ.

නමුත් මෙම සිදුවීම් සිදුවී දීර්ඝ කාලයක් ගතව තිබීමත්, ඒ අතරතුර සැකකරුවන්ට හිතවත් ආණ්ඩු බලයේ සිටීම නිසා ලිපිගොනුවල තත්ත්වය පිළිබඳ අවිනිශ්චිතතා පැවතීමත්, ශමීන්ද්‍ර රාජපක්ෂ හෝ නියෝමාලි විජේනායක වැනි ප්‍රධාන චරිත සහ සාක්ෂිකරුවන් විදේශගතව සිටීමත් විමර්ශකයන්ට විශාල පරිශ්‍රමයක් දැරීමට සිදුවන කාරණා බව පෙනේ. කෙසේ වෙතත්, නඩු විභාග හේතුවෙන් නාමල් රාජපක්ෂට යම් හෙයකින් දේශපාලනිකව පසුබැසීමට සිදුවුවහොත් පක්ෂයේ අනාගතය කුමක් වේද යන බිය එම පාක්ෂිකයන් තුළ පවතින බව පැහැදිලිය.

අධිකරණ භූමියේදී නාමල් රාජපක්ෂ සමඟ ඔහුගේ බිරිඳ ලිමිණි රාජපක්ෂ පෙනී සිටීම පසුගිය දිනවල බොහෝ දෙනාගේ අවධානයට ලක් විය. ඇතැමුන් ඇයගේ එම ආගමනය සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක හෝ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ දේශපාලන ආගමනය හා සැසඳීමට උත්සාහ කරනු දක්නට ලැබුණි.

එහෙත් ඉතිහාසය දෙස විචාරාත්මකව බලන විට එම සැසඳීම කිසිසේත්ම නොගැළපෙන බව මගේ වැටහීමයි. සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක දේශපාලනයට පිවිසියේ එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායකගේ ඝාතනයෙන් පසු පක්ෂය තුළ ඇති වූ දැවැන්ත රික්තය පිරවීමටය. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ද සිය ස්වාමිපුරුෂයා වූ විජය කුමාරතුංගගේ ඝාතනයෙන් පසු, මවගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කිරීමට සහ භීෂණයට එරෙහිව අරගල කරමින් ස්වාධීන දේශපාලන අනන්‍යතාවක් ගොඩනගාගෙන 1994 දී නායකත්වයට පැමිණියාය.

ඒ අනුව බලන කල, ස්වාමිපුරුෂයාගේ නඩු විභාගයක් වෙනුවෙන් අධිකරණයට පැමිණි බිරිඳක වටා එක්වරම “මීළඟ ජනාධිපති” හෝ “රාජ යෝග” පිළිබඳ කාව්‍යමය වර්ණනා ගොඩනැගීම, නායකයෙකු නොමැතිව අතරමං වූ දේශපාලන කඳවුරක තාවකාලික සැනසීමක් පමණක් බව පැහැදිලිය.

සටහන | Sachith Liyanage