පල්ලේගම හේමරතන හිමියන්ට එරෙහිව පවතින බාලවයස්කාර දැරියක අපයෝජනය කිරීමේ නඩුව අනුරාධපුර අධිකරණයේදී ‘බහා තැබීමට’ (Put aside) ගත් තීරණය සම්බන්ධයෙන් භාරත තෙන්නකෝන් සිය දැඩි විවේචනය එල්ල කරයි. ඔහු පවසන්නේ මෙවැනි බරපතල අපරාධයක් සම්බන්ධයෙන් දිනයක් නියම නොකර නඩුව පසෙකට කිරීම යුක්තිය පසඳලීමේ ක්රියාවලිය පිළිබඳ සැකයක් මතු කරන්නක් බවයි.
යුක්තිය පමා කිරීම උපක්රමයක්ද?
නඩුවක් බහා තැබීම හරහා එය යම් කාලයකට යටපත් වන බව පෙන්වා දෙන භාරත, මෙය මහජනතාවට සිද්ධිය අමතක වන තෙක් කාලය ලබා ගැනීමේ උපක්රමයක් දැයි සැක පළ කරයි. පොලිසිය විසින් ඉදිරිපත් කරන මෝසමක් මඟින් මෙය නැවත කැඳවිය හැකි වුවත්, දිනයක් නියම නොවීම හරහා යුක්තිය ඉටු වීම තවදුරටත් ප්රහේලිකාවක් වී ඇති බව ඔහුගේ අදහසයි.
පොලිසියේ දෙබිඩි පිළිවෙත
සාමාන්ය වැසියන් සම්බන්ධ නඩුවලදී සැකකරුවන් ප්රදර්ශනය කරමින් මාධ්ය සංදර්ශන පවත්වන පොලිසිය, මෙම සිදුවීමේදී අනුගමනය කරන අතිශය ‘සීලාචාර’ සහ නිහඬ පිළිවෙත භාරතගේ දැඩි දෝෂදර්ශනයට ලක් වේ. ප්රභූන් සහ බලවතුන් සම්බන්ධ වූ විට නීතිය ක්රියාත්මක කරන ආයතන මෙතරම් නම්යශීලී වන්නේ මන්දැයි ඔහු ප්රශ්න කරයි.
වින්දිත දැරියට එල්ල වන සමාජ අපවාද
අවුරුදු 14ක දැරියක ‘කාන්තාවක්’ ලෙස හඳුන්වමින් ඇයව වරදකාරිය කිරීමට දරන උත්සාහය භාරත ප්රතික්ෂේප කරයි. මෙය නීතියට අනුව ‘ව්යවස්ථාපිත ස්ත්රී දූෂණයක්’ වන අතර, දැරියගේ චරිතය හෝ ඇගේ පවුල් පසුබිම කුමක් වුවත්, වැඩිහිටියෙකු ලෙස චෝදනා ලැබූ පුද්ගලයාට එම වගකීමෙන් මිදිය නොහැකි බව ඔහු අවධාරණය කරයි.
පද්ධතියේ වෙනසට එල්ල වන අභියෝගය
රටේ පද්ධතිමය වෙනසක් බලාපොරොත්තු වූ මොහොතක, වත්මන් පාලනය යටතේත් ‘අස්පර්ශනීය’ යැයි සම්මත චරිතවලට නීතියෙන් බේරී යාමට ඉඩ දෙනවා නම් ජනතා විශ්වාසය බිඳ වැටෙන බව භාරත පෙන්වා දෙයි. මෙම නඩුව ලාච්චු පතුලේ වළලා දැමීමට ඉඩ නොදී, කඩිනමින් විමර්ශන අවසන් කර යුක්තිය ඉටු කළ යුතු බව ඔහු රජයට මතක් කර දෙයි.
නීතිය සැමට සමාන විය යුතු අතර යුක්තිය ඉටු විය යුත්තේ නමකට පමණක් නොව එය සමාජයට පෙනෙන්නට තිබිය යුතු බව පවසමින් භාරත තෙන්නකෝන් සිය විග්රහය අවසන් කරයි.
