එක් ‘ලින්ක්’ එකක එල්ලී අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ බිලිගැනීම සහ අගමැතිනිය ඉලක්ක කිරීමේ දේශපාලන කුමන්ත්රණය
2026 වසර උදාවත් සමඟම මෙරට අධ්යාපන ක්ෂේත්රය උණුසුම් වී ඇත්තේ 6 ශ්රේණියේ අධ්යාපන මොඩියුලයක අන්තර්ගත වූ දෝෂ සහගත අන්තර්ජාල සබැඳියක් (Link) මුල් කරගෙනය. දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් මෙය ඉතා වැදගත් කාරණයක් බව සැබෑය. එහෙත්, මෙම තාක්ෂණික දෝෂය පදනම් කරගෙන සමස්ත අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ ක්රියාවලියම අත්හිටුවිය යුතු බවටත්, අධ්යාපන අමාත්ය ධුරය හොබවන අගමැතිනි හරිනි අමරසූරිය මෙනවිය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්විය යුතු බවටත් ගොඩනගන සමාජ මතය හුදු දරුවන් කෙරෙහි ඇති ආදරයකට වඩා එහා ගිය පටු දේශපාලන ව්යාපෘතියක් බව පැහැදිලිය.
මෙම චෝදනා නගන සියලු පාර්ශව වෙත විවෘත මනසකින් යුතුව පහත කරුණු අවධාරණය කළ යුතුව ඇත.
1. අගමැතිනිය “ප්රූෆ් රීඩර්” (Proofreader) කෙනෙක් නොවේ
රටක පාලන ව්යුහය ගැන මූලික අවබෝධයක් ඇති ඕනෑම අයෙක් දන්නා කරුණක් නම්, අමාත්යවරයෙකුගේ හෝ අගමැතිවරයෙකුගේ කාර්යය “ප්රතිපත්ති සම්පාදනය” (Policy Making) බවයි. පාසල් පෙළ පොතක, ගුරු අත්පොතක හෝ මොඩියුලයක ඇති සෑම අකුරක්ම, සෑම ඉලක්කමක්ම සහ සෑම වෙබ් අඩවි ලිපිනයක්ම (URL) පෞද්ගලිකව පරීක්ෂා කිරීම අමාත්යවරියගේ රාජකාරිය නොවේ.
ඒ සඳහා අධ්යාපන අමාත්යාංශය යටතේ විෂය නිර්දේශ කමිටු, ලේඛක මණ්ඩල, සංස්කාරකවරුන් සහ ජාතික අධ්යාපන ආයතනයේ (NIE) නිලධාරීන් සිය ගණනක් සිටී. ශල්යකර්මයක් අතරතුර වෛද්යවරයෙකු අතින් සිදුවන තාක්ෂණික වරදකට සෞඛ්ය ඇමතිවරයා ඉල්ලා අස්විය යුතු යැයි කීම කොතරම් අතාර්කිකද, පෙළ පොතක ඇති වැරදි සබැඳියකට අධ්යාපන ඇමතිවරිය ගෙදර යා යුතු යැයි කීමද එතරම්ම හාස්යජනකය. මෙය පැහැදිලිවම අදාළ මොඩියුලය සැකසූ සහ එය අනුමත කළ නිලධාරීන්ගේ වගකීම් පැහැර හැරීමකි.
2. මෙය අත්වැරදීමක් ද? “සබොතාජ්” (Sabotage) ක්රියාවක් ද?
ශ්රී ලංකාවේ රාජ්ය යාන්ත්රණය තුළ ඕනෑම නවීකරණයකට හෝ ප්රගතිශීලී වෙනසකට එරෙහිව ක්රියාත්මක වන “ගැඹුරු රාජ්යයක්” (Deep State) හෝ නිලධාරිවාදී මාෆියාවක් ක්රියාත්මක වන බව නොරහසකි. වසර ගණනාවක් තිස්සේ යල් පැන ගිය අධ්යාපන ක්රමය වෙනස් කිරීමට වත්මන් රජය උත්සාහ කරන විට, ඊට එරෙහිව අභ්යන්තරයෙන්ම බාධා එල්ල විය හැකිය.
මෙම අන්තර්ජාල සබැඳිය (Domain) කල් ඉකුත් වී වෙනත් පාර්ශවයක් විසින් මිලදී ගෙන තිබියදී පවා, එය යාවත්කාලීන නොකර හෝ පරීක්ෂා නොකර එලෙසම පොත්වලට ඇතුළත් කිරීම පිටුපස ඇත්තේ හුදු නොසැලකිල්ලම පමණක් නොවිය හැකිය. මෙය රජය සහ අගමැතිනිය අපහසුතාවයට පත් කිරීමට හිතාමතාම ඇටවූ උගුලක් වීමේ සම්භාවිතාව බැහැර කළ නොහැක. එබැවින් මෙම සිදුවීම දෙස බැලිය යුත්තේ දේශපාලන නායකත්වයේ වරදක් ලෙස නොව, පද්ධතිය තුළ සිටින කුමන්ත්රණකරුවන්ගේ හෝ අකාර්යක්ෂම නිලධාරීන්ගේ ක්රියාවක් ලෙසය.
3. ලෝකය ඉදිරියට යද්දී අපි ආපස්සට යනවාද?
එක් තාක්ෂණික දෝෂයක් පෙන්වා දෙමින් විවේචකයින් උත්සාහ කරන්නේ අධ්යාපනය ඩිජිටල්කරණය කිරීමේ වැඩපිළිවෙළම නතර කිරීමටයි. එය හරියට “වාහන අනතුරු සිදුවන නිසා පාරවල් වසා දැමිය යුතුය” යැයි කීම වැනි මෝඩ තර්කයකි.
අපේ දරුවන් ජීවත් වන්නේ ඩිජිටල් ලෝකයකය. ඔවුන්ව පාසල තුළදී තාක්ෂණයෙන් ඈත් කර තැබීම යනු ඔවුන්ගේ අනාගතය අඳුරු කිරීමකි. අවශ්ය වන්නේ තාක්ෂණය තහනම් කිරීම නොව, දරුවන්ට සයිබර් ආරක්ෂාව (Cyber Safety) ගැන කියා දීම සහ ගුරුවරුන්ව නිවැරදිව පුහුණු කිරීමයි. පරණ තාලයේ අධ්යාපනයට ඇලුම් කරන පිරිස් මෙම සිදුවීම පාවිච්චි කරමින් උත්සාහ කරන්නේ නවීකරණය ආපසු හැරවීමටයි.
4. ගුරුවරුන් සහ නිලධාරීන්ගේ වගකීම
පුහුණු සැසිවලට සහභාගී වූ දහස් ගණනක් ගුරුවරුන්ගෙන් එක් අයෙකුට හෝ මෙම දෝෂය මුලින් පෙනී නොගියේ මන්ද? එයින් ගම්ය වන්නේ අගමැතිනියගේ වරදක් නොව, අපේ ගුරු පද්ධතිය තුළ සහ අධ්යාපන නිලධාරීන් තුළ පවතින “ඩිජිටල් සාක්ෂරතාවයේ” (Digital Literacy) සහ විමර්ශනශීලීභාවයේ බරපතල ඌනතාවයයි. අගමැතිනිය උත්සාහ කරමින් සිටින්නේ මෙම සාම්ප්රදායික රාමුව වෙනස් කිරීමටයි.
මෙම සිදුවීම බරපතල අතපසුවීමකි; නමුත් එය නිවැරදි කළ යුත්තේ පරිපාලනමය මට්ටමිනි. අදාළ වරද සිදු කළ නිලධාරීන් සොයා දඬුවම් දීම සහ නැවත එවැනි දේ නොවීමට පද්ධතිය සකස් කිරීම ප්රමාණවත්ය.
එක් ‘ලින්ක්’ එකක් අල්ලාගෙන අගමැතිනිය ඉල්ලා අස්විය යුතු යැයි කීම දේශපාලන ඊර්ෂ්යාව සහ කුහකත්වය මත පදනම් වූවකි. බුද්ධිමත් පුරවැසියන් ලෙස අප කළ යුත්තේ පද්ධතියේ ඇති සිදුරු වැසීමට යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීම මිස, පද්ධතිය හදන්නට ආ නායකත්වය එළවා දමා නැවතත් දරුවන්ව ගල් යුගයට ඇද දැමීමට සහාය වීම නොවේ.
සටහන | සචිත් ලියනගේ – නිදහස් මාධ්යවේදී
